بازی برای دو بچه با سن متفاوت

برای دو بچه با سن متفاوت لازم نیست دو بازی جدا راه بیندازید؛ یک بازی کافی است، به شرط این‌که هرکدام نقش خودش را داشته باشد. بازی‌های این صفحه طوری انتخاب شده‌اند که بزرگ‌تر و کوچک‌تر هم‌زمان در آن جا بگیرند، بدون این‌که یکی کنار بماند.

کلید کار، نقش بچه‌ی بزرگ‌تر است. به‌جای این‌که فقط «مراقب» کوچک‌تر باشد، کاری به او بدهید که واقعاً مهم است: راهنمایی که تابلوی «برو» و «وایسا» را بالا می‌گیرد، کسی که آهنگ را قطع می‌کند، کسی که قانون بازی را می‌گذارد، یا کسی که لبه‌ی دیگر پتو را نگه می‌دارد. بچه‌ی بزرگ‌تر وقتی مسئولیت واقعی دارد، کمتر حوصله‌اش سر می‌رود و کمتر با کوچک‌تر سر جا و نوبت دعوا می‌کند.

در صفحه‌ی هر بازی، بخش «ساده‌تر یا سخت‌تر» و گاهی «نسخه‌های سنی» آمده است. از همین‌ها استفاده کنید: کوچک‌تر نسخه‌ی ساده را بازی کند و بزرگ‌تر نسخه‌ی سخت را، در همان بازی و همان زمان. مثلاً موقع چیدن سفره، کوچک‌تر قاشق‌ها را سر جایشان می‌برد و بزرگ‌تر می‌شمارد چند نفرید و چند بشقاب لازم است.

حواستان به وسایل بازی بزرگ‌تر باشد. مهره، دکمه، تیله و تکه‌های ریزی که برای بچه‌ی چهار پنج ساله بی‌خطرند، برای بچه‌ای که هنوز همه‌چیز را به دهان می‌برد خطر خفگی دارند. وقتی کوچک‌تر کنار بازی است، یا بازی‌ای با وسایل درشت انتخاب کنید، یا وسایل ریز را روی میزی بگذارید که دستش به آن نمی‌رسد، و بعد از بازی همه را جمع کنید. در بازی‌های پرتحرک هم فضا را خالی کنید؛ بزرگ‌تر سریع‌تر و محکم‌تر حرکت می‌کند و ممکن است ناخواسته به کوچک‌تر بخورد.

بچه‌ها را با هم مقایسه نکنید، حتی به شوخی. جمله‌ای مثل «ببین داداشت چه زود یاد گرفت» کوچک‌تر را دلسرد می‌کند و بزرگ‌تر را به رقابتی بی‌فایده می‌کشاند. هرکدام را با معیار خودش تشویق کنید، و در بازی‌های گروهی بچه‌ها را هم‌تیمی کنید، نه حریف.

اگر بزرگ‌تر خسته شد یا دلش بازی خودش را خواست، بگذارید برود. همراهی اجباری به‌جای این‌که آن‌ها را به هم نزدیک کند، بازی را برایش به یک وظیفه تبدیل می‌کند.